Stichting Castraatje Online

Geen konijn meer te bekennen

Tekst: Diana van Houten, dierenarts.

Konijnen - entdag is weer aangebroken in onze praktijk en daarom zit de wachtkamer vol eigenaren met hun konijn. Het is altijd weer grappig te zien hoeveel verschillende soorten konijnen er zijn. Konijnen met grote hangende of staande kleine oren. De reuzen- en middelgrote konijnen, maar ook kleine of dwergkonijnen. Nog meer variatie is er in de kleuren van deze dieren. Kortom: het is een bont gezelschap dat zich deze middag in de wachtkamer bevindt. Elke komt binnen met haar Papillon-konijn, een middelgroot konijn met een overwegend witte vacht met daarop specifieke zwarte vlekken. " Nijn krijgt vandaag twee vaccinaties, " leg ik uit. " Een tegen de bekende ziekte myxomatose en de andere tegen het zeer dodelijke virus, dat VHD ( viral hemorrhagic disease ) of, in het Nederlands, ook wel VHS wordt genoemd. Bij infectie met dit virus kan een konijn zomaar plotseling overlijden, andere symptomen treden vaak niet eens op. ”

“ Een heel erg gemeen virus dus, ” concludeert Elke. " Dat kun je wel stellen, " knik ik. De woorden van een bekende professor in de virologie staan mij weer helder bij: domme virussen zorgen dat zij hun gastheer meteen doden, zodat ze daardoor zelf uitsterven. " Maar VHS is geen dom virus, dat gaat immers al jaren rond. We krijgen het niet uitgeroeid, doordat het zijn reservoir blijft houden in de populatie wilde konijnen. Er is nu voor het eerst een grote groep konijnen aangetast en gestorven. Niet alleen is de stand van de wilde konijnen in Nederland bedroevend laag, ook in de landen om ons heen heeft het virus al vele slachtoffers gemaakt. "

" Nijn zit helemaal alleen in een hok in de tuin, " zegt Elke. " Is zo'n vaccinatie dan wel nodig ? "  " Myxomatose wordt overgebracht door stekende insecten, " vertel ik haar. " Die kunnen ieder hok zo invliegen en een konijn besmetten. Het VHS - virus wordt overgedragen door direct contact met een ziek konijn, maar ook via besmette bodem bedekking of besmette voeding. Theoretisch zouden zelfs de paardenbloemen of het weegbree dat je voor Nijn plukt, besmet kunnen zijn met het virus."  " Ent dan maar snel, " huivert Elke. Nijn krijgt van mij één prikje in haar linkerflank en de andere rechts. " Zo, " besluit ik het consult. " Nijn is weer voor ongeveer een halfjaar beschermd. "

's Avonds rijd ik met Victor en de kinderen nog een eindje op de fiets. We komen langs een veld waar het nog niet zo heel lang geleden wemelde van de wilde konijnen. Maar nu is het er spookachtig leeg. Ik zucht en weet dat ik niet reëel ben, maar toch zou ik het liefst ieder konijn gered willen hebben met een vaccinatie.

Terug naar praktische informatie