Nieuwe Bijlmer, 26 januari 2000.

De problematiek van de zwerfkatten in de Bijlmer heeft de aandacht van vrijwel elke dierenbeschermer in Amsterdam. Deze maand wordt een speciale informatieavond gehouden voor dierenartsen. De Stichting Hart voor Kansloze Dieren heeft jaren geleden al besloten zich volledig in te zetten voor deze afgedankte viervoeters.

Katten kunnen op de niet aflatende liefde rekenen van de Stichting Hart voor Kansloze Dieren. Maar het is geen zaak van hoe meer, hoe beter. ‘ We zijn er geen voorstander van dat er meer bijkomen, ’ zegt Ronald van Soest. De Stichting heeft de handen vol aan de dieren die er nu al zijn en ziet elke kat het liefst ‘ geholpen ’. Alhoewel de Stichting zich inzet voor alle dieren die hulp nodig hebben, richt het werk zich met name op de vele zwerfkatten in de Bijlmermeer. Alle katten die worden opgenomen worden gecontroleerd op ziektes en indien nodig en mogelijk worden ze behandeld.

Het werk van de Stichting is oude - kranten - liefde - werk. Sommige van de vrijwilligers hebben tientallen katten in huis. Eenmaal opgevangen katten worden zelden weer uitgeplaatst. ‘ De katten zijn meestal ziek. Als ze eenmaal lichamelijk weer gezond zijn, moet er nog veel gebeuren. Je moet de schuwheid wegnemen. Ze zijn bang. Ze hebben stabiliteit nodig ’. Van Soest betreurt de afwezigheid van een asiel in Zuidoost. ‘ Het is bijzonder triest dat er geen opvang is in de Bijlmer. De grote organisaties hebben de Bijlmerkatten in de steek gelaten.’

De Stichting hoopt daar over niet al te lange tijd zelf iets aan te kunnen doen. ‘ We zouden graag een boerderij willen kopen waar we de dieren kunnen opvangen. Een aantal mensen is ‘ bereid het geld, dat ze nu aan huur betalen bij elkaar te leggen en zo samen een boerderij te kopen.’ Volgens Van Soest is de hoogbouw in de Bijlmer debet aan de zwerfkatten - problematiek. ‘ Ik heb nog nooit een kat de binnenstraat van een flat zien binnengaan, om dan de lift in te lopen en op het knopje van zeven hoog te drukken zodat ‘ ie naar huis kon.’

Een andere vrijwilligster, had ook al snel door dat niet iedereen zoveel van katten houdt als zijzelf. ‘ Het eerste dier dat ik in huis nam was gewoon via de stortkoker in de afvalcontainer gegooid. Inmiddels heb ik een stuk of tien katten in huis. Als ik een dier in nood zie, neem ik het mee.’ De Stichting begint de nieuwe eeuw met een speciale actie. Maximaal vijftig katten kunnen worden gecastreerd of gesteriliseerd. De eigenaar betaalt 25 gulden, een bedrag dat veel lager is, dan wat normaal gesproken moet worden neergeteld voor de operatie.