Stichting Castraatje Online

De vierde nominatie voor de Greystones award 2

Majesteit 2002, nr. 25. Tekst: Marianne Jager-Lanooy

Zwerfkatten hebben het moeilijk, ook in de Bijlmer, waar vele katten moeten vechten voor hun bestaan. Ronald van Soest, oprichter van Stichting Hart voor Kansloze Dieren, stelt alles wat hij heeft ten dienste van katten en verdient daarom een nominatie voor de Greystones Awards. Marianne Jager, zelf een betrokken kattenliefhebster, schrijft over het werk van Ronald van Soest, en de katten die dankzij Ronald bij haar in huis wonen. Het begon met deze brief.

Brief aan de redactie

Geachte redactie,

Hierbij nomineer ik de Stichting Hart voor Kansloze Dieren te Amsterdam voor uw Greystone Award. Ronald van Soest, initiatiefnemer / oprichter van deze Stichting, stelt alles wat hij heeft ten dienste van katten. De Stichting is actief waar nodig : zwerfkatten vangen, socialiseren, onderbrengen enzovoorts. Ook heeft Ronald de Stichting Castraatje in het leven geroepen. Minder draagkrachtige kunnen uit dit fonds een fikse korting krijgen op sterilisatie of castratie van hun katten. Ronald en zijn team hebben mijzelf geholpen met het vangen en socialiseren van een verwilderd poesje bij onze flat. Ook ik heb een door hem gevangen zwerfkat opgenomen in huis. De Stichting draait op donaties. Ik ken niemand die het meer zou verdienen eens in het zonnetje gezet te worden dan Ronald van Soest. Hij staat iedereen met raad en daad bij. Over de moeilijkste gevallen ontfermt hij zich in de regel zelf. Vervolgens vroegen we Marianne wat Ronald zo bijzonder maakt, en hoe het leven met katten, die een tweede kans bij haar kregen, eruit ziet. Dat resulteerde in het volgende artikel. Een praktijkvoorbeeld van wat iemand voor katten kan betekenen.

 

Alleen raskatten

Katten zijn in ons gezin altijd belangrijk geweest, ook al voordat we contact met Ronald kregen. Met zorg kozen wij onze katten uit. Het moesten wel raskatten zijn, waarvan bekend was dat ze zeer op mensen gericht zijn. Het werden Abessijnen. Wat waren we gek op ze. In een asielkat hadden we toen nog weinig vertrouwen, wisten wij veel, totdat we begin 1994, Rooie in huis opnamen. Hij deed ons onze vooroordelen vergeten. Rooie was buiten geboren, maar trok door zijn niet aflatende honger sterk naar mensen toe, die hem in het winkelcentrum Ganzenhoef overvloedig van voedsel voorzagen. Zelf kocht ik regelmatig tartaar voor hem als hij mij charmant aanklampte.

 

Gewond

Hij was nog geen jaar oud toen hij ernstig gewond raakte aan zijn flank. Een klein maar diep ontstoken gat. Niemand had hem tot dat moment kunnen aanraken, maar door mij liet hij zich vangen. Afgescheiden van onze Abessijnen heeft hij wekenlang, met een kraag om, zich alles laten welgevallen, met grote verbaasde ogen, vaak snorrend. Toen Rooie genezen was, en gecastreerd, hebben wij hem aan onze andere twee katten toegevoegd. Ons poesje heeft het hem nog wel een tijdje moeilijk gemaakt, maar op zo’n lieve, zachte kater kon ze niet lang boos blijven.

Ronald

Een paar jaar later kwam er een wild oosters zwervertje (een Tonkinees) in ons leven. Ze zwierf met afgesneden oorpunt rond bij ons flatcomplex. Ze was dus al eens gevangen geweest en na sterilisatie teruggezet. Toen kwam Ronald in ons leven. Hij hielp mij met het opnieuw vangen en socialiseren van dit bange, felle snoesje. Sindsdien loopt Ronald als een rode draad door ons leven.

 

Stichting Hart voor Kansloze Dieren                 

Ronald heeft in 1995 de Stichting Hart voor Kansloze Dieren in het leven geroepen, om particulieren met raad en daad te helpen en te adviseren voor wat betreft de zorg van en voor katten in deze regio, de Bijlmermeer, voor honden, vogels en knaagdieren zijn er andere mensen actief binnen deze Stichting. Het zwerfkattenprobleem rijst vooral hier in de Bijlmermeer al vele jaren de pan uit. Het massaal afbreken van flatcomplexen zorgt voor veel extra ellende. Zeer recent nog heeft Ronald met andere leden van de Stichting een dichtgetimmerd appartement opengebroken om veertien verwilderde katten te vangen, die daar onder erbarmelijke omstandigheden waren achtergelaten. De katten zijn voorlopig ondergebracht op een adres waar ze zo goed mogelijk zullen worden gesocialiseerd.

 

Stichting Castraatje

Ronald heeft via zijn Stichting een fonds in het leven geroepen, genaamd Stichting Castraatje, die op donaties drijft. In de regio Amsterdam kunnen katten via aangesloten dierenartsen met fikse korting “geholpen” worden, indien men aantoonbaar van een inkomen op bijstandsniveau moet zien rond te komen. In het verleden gaven de Dierenbescherming en de Sophia Vereeniging ook wel korting, maar tegenwoordig verwijst men zonder pardon naar Stichting Castraatje. Helaas is het fonds momenteel zo goed als uitgeput. Het dreigt aan zijn eigen succes ten onder te gaan. Konden wij de Dierenbescherming er maar toe bewegen zich weer landelijk voor dit belangrijke doel in te zetten! Het zwerfkattenprobleem is veel te groot voor een particulier initiatief alleen. Castreren of steriliseren kost helaas veel geld voor iemand met een minimuminkomen. Het wordt dan ook vaak te lang uitgesteld.

 

Zwart-witte zwerfkat

Begin 2001 ving Ronald een al eerder gesignaleerde zwart-witte zwerfkat in een steeg achter de sjieke P.C. Hooftstraat in Amsterdam. Ik was hierbij aanwezig. De toen nog ongecastreerde kater bood onderdak aan een legertje in - en uitwendige parasieten. Hij ging in quarantaine in de dierenartsenpraktijk van Chris Polanen, waar Ronald als dierenartsassistent werkt. Toen ik hoorde dat Ronald de kat een beetje zielig vond, hebben wij thuis besloten deze stakker maar in ons gezin op te nemen. Deze kat, die wij Sjarrel noemden, zou niet erg op mensen gericht zijn, aldus zijn verzorgers op straat.

 

Zwerfkatten zijn de leukste katten

Onze oude Abessijntjes zijn inmiddels overleden. Nu hebben wij dus drie ex-zwervers in huis: Rooie, Fien en Sjarrel. En sociaal dat ze zijn! Niet alleen met ons, maar ook met elkaar gaan ze zo gezellig om; dat hadden wij niet voor mogelijk gehouden. Voor Ronald is dat niets bijzonders. Hij beweerde allang dat die zwerfkatten eigenlijk de leukste katten zijn. Ze zijn zo dankbaar voor hun plekje in huis, bij de haard, zonder last van parasieten!

 

Ziekelijk katertje

Nadien ben ik nogmaals met Ronald “ uitgerukt ” om in de P.C. Hooftstraat een buiten geboren poesje te vangen, maar helaas was ze nog niet in de vangkooi te lokken. Om dit te laten lukken, zal ze eerst wat uitgehongerd moeten worden. Wel kwam er een verfomfaaid, ziekelijk katertje de kooi in. Ronald besloot dat dit een goede vangst was, omdat de kat duidelijk medische zorg nodig had. Deze kat leek mij eigenlijk ook wel wat. Ronald raadde ons af dit zorgenkindje erbij in huis te nemen. De kat werd elders ondergebracht en staat onder medisch toezicht wegens chronische niesziekte. Hij heet nu Coco en maakt het goed.

Sjarrel week niet van mijn zijde

Het was maar goed dat we van Coco afzagen, want een maand later werd er bij mij slokdarmkanker geconstateerd. Een ziekte met een slechte prognose. Mijn gezin had nu de handen al meer dan vol aan mij. Enfin, in het najaar ben ik geopereerd, en toen ik weer thuiskwam was ik zwaar teleurgesteld omdat ons lieve, kleffe poesje Fientje, dat zowat op onze schoot woonde, niets meer van mij moest hebben. Minstens zes weken liep ze met een grote boog om me heen. Ze was als de dood voor me. Misschien rook ik anders en klonk mijn stem anders. Onze “ zielige ” Sjarrel week echter niet van mijn zijde en lag bij voorkeur midden over mijn borst, het operatiegebied, heen te snorren. Geleidelijk, na maanden, keerde de oude situatie weer terug. Met mij gaat het vooralsnog goed. Fientje heeft weer bezit genomen van haar oude vertrouwde schoot, en Sjarrel neemt wat meer afstand.

 

Morele steun

Het speciale gedrag van Sjarrel, die zogenaamd niet erg op mensen gericht is, maar die morele steun biedt als zijn vrouwtje ernstig ziek is, heeft ons erg ontroerd. Voor mensen als Ronald is dit natuurlijk niets nieuws. Zij lopen al langer mee in het mystieke en sociale wereldje van de katten.