Overgenomen uit De Eilander, 31 mei 1996.
Ter
nagedachtenis
aan Reini van Dam.
Zij zette zich ruim 40
jaar van haar leven in voor de zwerfkatten, in en rondom de pakhuizen, op loopafstand
van het Centraal Station in Amsterdam. Wij leerden haar intensief kennen
in 1998, als een dappere vrouw. Tot het laatste moment, zijn haar
laatste vijf zwervertjes bij haar gebleven. Reini
heeft daar hard voor moeten knokken, want Thuiszorg
in Amsterdam is echt niet alles. Haar katten zijn op particuliere adressen
van de Stichting Hart voor Kansloze Dieren ondergebracht. Met dank aan :
Greet, Jessica, Wilm, Ronald, José, Maria en Ans.
Kijk, zeg ik tegen Peter, die zich
net breeduit op de koele huiskamervloer heeft uitgespreid, je staat in de
krant ! En ik laat hem de foto in de Eilander zien, die zoeven op de mat is
gevallen. Peter doet loom een oogje open : Mrrew zegt - ie,
maar ik zie hem denken : Dat wordt tijd ! Ik heb al zoveel meegemaakt, dat mag
best wel eens in de krant. Ik bekijk de foto nog
eens goed. De rechte rug, de elegante pootjes en het dunne staartje :
onmiskenbaar Peter. Minstens vijftien jaar, voor zover wij weten, maar nog
altijd een Egyptisch modelletje. Ik vertel hem er maar niet bij dat zijn
bevallige figuurtje is afgedrukt onder het kopje zwerfkatten. Ach,
waarschijnlijk zou hij het als geuzennaam nog best op prijs stellen. Maar is
Petertje een zwerfkat ?
Het is waar: Peter is van niemand, behalve van zichzelf. Maar dat maakt hem
nog geen zwerver. Hij heeft namelijk een vaste woon en verblijfplaats.
Peter verblijft al sinds jaar en dag op de brede stoep voor ons huis, en
sinds enkele maanden ook bij ons binnen, bij voorkeur op een rood zijden
kussentje. Bovendien heeft hij een heel eigen huis, compleet met veranda en
een naambordje naast de deur, tegenover nummer 10 - 11 op de Laagte Kadijk.
Nee, als Peter een zwerfkat is, dan is hij in ieder geval de best behuisde
zwerver van Amsterdam.
Al heeft hij een woelig leven achter de rug, ook in zijn jonge jaren heeft
Peter nooit gezworven. Ooit woonde hij in de Orteliusstraat.Toen een aantal jaren geleden zijn baasje overleed is hij hier naar toe
gehaald en liefdevol verzorgd door mevrouw van Dam, het
kattenvrouwtje, zoals ze wel door buurtgenoten met respect wordt aangeduid. Sindsdien woont, nee, regeert hij op de Laagte Kadijk. Peter, moet u
weten, is een kat die midden op de stoep gaat zitten, de situatie overziet,
iedereen die langs komt beminnelijk groet met een welgemeend Miauw, en voor
niets opzij gaat. Soms zijn er honden die denken aan hem een gemakkelijke
prooi te hebben, zoals hij daar zit, wat slaperig en in gedachten. Met veel
kabaal en gegrom stormt zo'n beest dan op Peter af.
Die blijft echter rustig zitten, kijkt op en haalt met een pootje uit.Vaak
is een blik, en soms een ferme tik, genoeg om een Duitse Herder of Bouvier
jankend de aftocht te doen blazen, staart tussen de poten. In het vervolg
loopt zo'n hond dan met een grote boog om Petertje' s onverstoorbare gestalte heen.
Toen dit najaar het huis
van mevrouw van Dam werd afgebroken in het kader van de stadsvernieuwing, en
zij naar elders in de buurt moest vertrekken, was de
vraag hoe het nu verder moest met Peter. Immers, Petertje kun je niet zomaar
van zijn vertrouwde stekkie weghalen. Natuurlijk zou hij zichzelf wel redden,
als ' Koning van de Laagte Kadijk '. Maar zoals een hond een baas heeft,
heeft een kat zijn bedienden. Dus toen mevrouw van Dam moest verhuizen,
hebben wij de verzorging over genomen, samen met de heer Veen,
Ome Jan, die hem regelmatig zijn visie komt geven. Via een
buurvrouw van een paar huizen verder kreeg hij toen ook zijn eigen huisje.
Dat was ooit gemaakt door haar vader voor een kip die was komen aanlopen. De
kip wilde er echter niet in; de poes wel. Dus dat prachtige huis werd hier
voor Peter neergezet.
Sinds november, toen de nachten flink koud begonnen te worden, is hij min of
meer bij ons ingetrokken. Het was schitterend om te zien hoe de trotse sterke
straatkat zich ontpopte tot een aanhankelijke, luid spinnende schootpoes.
Nog steeds zit hij graag op schoot, maar nu het weer warm wordt, is Peter het
liefst weer dagen en vaak ook nachten buiten. Als hij 's nachts binnen is, en
het wordt licht, de laatste tijd al om een uur of vijf, dan zet hij een keel
op en laat luid weten er onmiddellijk uit te willen.
Gelukkig maar dat hij het liefst op straat is, geheel uit eigen verkiezing,
want ook wij moeten vertrekken vanwege renovatie. En al is Petertje een
huizenbezitter, de vraag is wie verzorging op zich zal nemen. Peter wordt nu
echt oud, en een beetje sukkelig en stram, hoewel hij onlangs nog een
kersverse duif als tussendoortje verschalkte en we hopen dat hij van een
ongestoorde, mooie oude dag kan genieten, met voldoende bejaardenzorg.
Waarschijnlijk zal dat ook wel lukken. Er zullen vast mensen zijn en blijven,
die zich over hem willen ontfermen. Want als je mij zou vragen : als Peter
geen zwerfkat is, wat is hij dan wel ?, dan zou ik zeggen :
' Peter is een MONUMENT '. Hij is straatbeeldbepalend, zoals dat heet. Hij
hoort bij de kop van de Laagte Kadijk, net zo als het Koffiehuis en de
prachtige bloembakken van Ome Jan, de heer Veen.
Maar nog meer dan dat, is Petertje een monument van burenhulp en
dierenliefde. Een monument op pootjes en dat mag best eens in de krant.