Socialisatie van een zwerfkatje

Stichting Castraatje Online
Socialisatie van een zwerfkatje

Majesteit 2003 - 2004, nr: 30, 31, 32

Een klein, mager katje
Céline, onze volwassen dochter en tevens buurvrouw, zag haar als eerste, toen ze van haar werk naar huis kwam gefietst. Een klein, mager katje, met een overwegend witte vacht, dat in een gat onder een bouwkeet verdween. Locatie: bouwterrein metrostation Ganzenhoef, Amsterdam - Bijlmermeer. Wij wonen hier vlakbij. Een tijdje later zag Céline haar weer. We besloten wat kattenvoer voor haar neer te zetten achter de fietscontainers. Gehurkt in urine en afval konden we het bakje onder een hek achter de container neerzetten, en met een stok wat verder schuiven, aan het oog en plasstraal onttrokken.
Oude jas
Door de weeks deed Céline dat, in haar vrije dagen mijn man Henk en ik, totdat Céline aangaf geen zin meer te hebben om te voeren. Met haar nette “ kantoorjas ” gehurkt in vaak nog schuimende urine, kon ze dat niet langer opbrengen. Ik deed het dan maar, met een oud jasje aan. Henk ging mee. Ik zou problemen kunnen krijgen. Er zijn nogal wat ratten in de buurt, en ik weet dat veel buurtbewoners er niet van houden als er zwerfkatten en ratten met voer gelokt worden.
Opwachten achter het hek
Het katje wist het voer meteen te vinden en zat ons al spoedig iedere avond achter het hek op te wachten. Zodra wij ons na het plaatsen van het voer verwijderden, zag je, achterom kijkend, dat ze er meteen naartoe ging. Op een dag zagen we dat ze hinkte. Ze had haar achterpootje bezeerd. Gelukkig was dat een dag later weer over. Ik had Ronald van Soest, van de Stichting Hart voor Kansloze Dieren, van dit poesje verteld. Hij vond net als wij dat een tijdelijke bouwplaats geen geschikt woonoord voor haar was, en dat ze op korte termijn gevangen moest worden.
Gewend
Na verloop van tijd was het poesje zo aan ons gewend dat we haar ook konden voeren als het nog licht was. Ze liet ons inmiddels vrij dicht bij haar komen. Ze was gewend aan een vaste voedertijd.

Wat duurt wachten lang…
Op 2 april was het dan zover. Ronald leende ons een vangkooi en gaf instructies. ’s - Avonds zagen we kans achter het hek te komen en daar de vangkooi te plaatsen, op de plek waar anders haar bakje voer stond. Met wat vocht uit een blikje tonijn had ik een spoor uitgezet naar de kooi toe en erin. We liepen weg en poesje ging gauw naar haar vermeende voederbakje toe. Wat duurt wachten dan lang… Eindelijk, na een minuut of vijf hoorden we de klap! Het luikje was dichtgeslagen. Het poesje, helemaal in paniek, was gevangen! We hebben de kooi meteen afgedekt met een daarvoor meegebracht badlaken, en op een karretje naar huis gereden
Ongetemd dynamiet
In het flatje van Céline heeft ze zo de nacht doorgebracht. Ze gaf geen kik. Bij ons, met drie katten, zou het onnodig stress gegeven hebben. De volgende morgen kwam Ronald haar ophalen. Ze werd naar de praktijk van de dierenarts waar hij werkt gebracht. Ik ging mee. Ik wilde zien hoe ze er van dichtbij uitzag, en foto’s maken. Ronald trok leren handschoenen aan en wilde haar uit de kooi tillen. Maar dit ongetemde stukje dynamiet ontsnapte en vloog in doodsnood naar het raam. Ze klom in het stalen ( ! ) raamkozijn tot bovenin. Nooit gedacht dat zoiets kon ! Daarna hing ze bovenin de vitrage voor een ander raam. Uiteindelijk ving Ronald haar, en stopte haar in een kooi met een kattenbakje, eten en drinken, na haar eerst tegen parasieten behandeld te hebben.
Wat een snoetje !
Nu kon ik haar eindelijk eens goed bekijken. Oh, wat een snoetje, zo fijntjes. Wat was ze klein. Ze was vuil en haar neusgaatjes waren grijs van het stof. Ze had prachtige, goudkleurige oogjes. Verstijfd van angst bleef ze doodstil zetten. Ronald kon haar aaien. Gelukkig viel ze niet aan. Ze was wel bang, maar niet agressief. Mooi meegenomen. Ik durfde mijn hand toch niet in de kooi te steken. Ik kriebelde wel even met mijn vingers in haar nekje, tussen de tralies door.
Overgang
Ze kreeg de gelegenheid een paar dagen tot rust te komen voor ze gesteriliseerd zou gaan worden. Wat een overgang voor zo’n klein katje, van de rumoerige sloop - en bouwwerkzaamheden, naar de rust van de kooi in een apart kamertje in de dierenartsenpraktijk. Dierenarts Chris Polanen zou haar een paar dagen later onderzoeken op kattenaids en leucose, en steriliseren en wat later inenten.
Poes erbij
Ik wilde haar graag aan ons kattentrio toevoegen, dit ‘ snoepje ’, maar hoe zal ons Fientje, onze getraumatiseerde Tonkinees haar ontvangen. Met katers heeft zij geen probleem. Daarvan heeft ze er twee tot haar beschikking. Céline had vroeger een oude Siamees, die vaak met haar mee bij ons op bezoek kwam. Een paar buurkaters kwamen hier ook wel over de vloer. Fientje kruipt graag tegen een warme kater aan. Maar een andere poes erbij, dat is andere koek. Of niet misschien ? Henk vindt drie katten voldoende, maar ja. Sjarrel is hartpatiënt, staat op medicijnen, en Rooie, Fien ’s favoriete kruik heeft vermoedelijk kanker. Een röntgenfoto van zijn borst toont een afwijkend beeld. Dankzij prednison kan hij weer eten, maar hoelang nog ? Nu moet ik bekennen dat wij nogal egoïstisch zijn. We willen best een zielige straatkat opnemen, maar we willen er bovenal plezier aan beleven. Dit lukte drie keer achter elkaar wonderwel. Zou het nu ook weer lukken met deze kleine bouwterrein poes ?
Lichtgewicht.
10 april. Het kleine dingetje is gesteriliseerd en gewogen. We gaan haar Mika noemen. Ze weegt slechts 2.2 kg. en had een gigantische baarmoederontsteking ! Godzijdank is ze nu van de straat en medisch verzorgd. Ze was dus al een tijd ziek. Volgens dierenarts Chris Polanen had ze nog hooguit een paar weken te leven. Wat een geluk dat we haar op tijd vingen. Ze krijgt nu antibiotica en pijnstillers doormiddel van een onderhuidse injectie : effectief en minder stressvol dan het geven van pillen. Inmiddels is mijn man Henk ook ‘ om ’ en bereid haar bij ons in huis op te nemen. Het wordt wel weer een avontuur. Zijn er problemen, dan gaat ze naar de opvang van Ronald. Deze verzekering kregen we bij de vorige gevangen katten ook, maar het bleek toen niet nodig. We hopen nu maar dat onze drie katten het poesje zullen accepteren en helpen in te burgeren.
Op bezoek

Thuis
Op tweede Paasdag komt Mika bij ons. Ze zit bij ons thuis in een kooi, een kleine honden-bench. Haar oren plat opzij van angst en ogen als schoteltjes. Nu is het aan ons om haar verder te socialiseren. Van Ronald heb ik de kunst afgekeken. Haar veel aandacht geven en aaien, luidt het advies. Regelmatig uit de kooi halen is ook belangrijk. In haar geval kan dat goed aan haar nekvelletje. Het is immers net een kitten. We moeten overwicht zien te krijgen en te houden, en zorgen dat ze zich aan ons onderwerpt. Kortom, we moeten haar temmen. Ze is vermoedelijk nooit eerder in handen geweest.
Verstijfd van angst
Het zal lang duren tot we haar hier vrij door de flat kunnen laten lopen, is de voorspelling. Als ik haar uit de kooi til, en op schoot zet, stevig vasthoudend, is ze nog steeds verstijfd van angst. Door dit vaak te doen, wordt ze verondersteld dit fijn te gaan vinden. Ik knip eerst nog maar haar nageltjes. Ze zijn alweer vlijmscherp. Na twee dagen is ze een beetje ziek. Ze ligt er suffig bij en wil niets eten. Ze heeft diarree. Volgens Ronald is dat een reactie op de enting. Ze krijgt pijnstillers van mij. Gelukkig laat ze zomaar iets in haar bekje stoppen. De volgende dag voelt ze zich weer beter en heeft ze honger als een paard. Ze ziet er weer levendig uit. Ze speelt zelfs voor het eerst met speelmuisjes. Als ze slaapt rolt ze zich nu voor het eerst helemaal op, met haar snuitje weggestopt. So far, so good.
Gedwee
Bij mij op schoot zittend, naast de open kooi, is ze heel gedwee. Ik kan de losse korstjes uit haar vacht kammen. Dat vindt ze prettig. Zodra ik haar loslaat springt ze haar kooi in, van waaruit ze een mooi uitzicht heeft op een groot deel van de kamer. Ze kan zien hoe de andere katten bij ons op schoot zitten.
Na vijf dagen snorren !
25 April. Groot nieuws: Mika snort ! ‘s - Avonds op schoot snort ze langdurig. Wat een mijlpaal, de vijfde dag hier. En nu al in katzwijm !

Ontsnapt

26 april. Mika ziet kans aan mijn greep te ontsnappen. Ik had haar niet goed in haar nekvel beet. Ze voelde dat en vertrok. Eerst probeerden we haar te vangen, maar een achterna gezeten dier wordt steeds banger, dus besluiten we haar even met rust te laten en te kijken wat ze gaat doen. De andere katten hebben niets in de gaten.

Er gebeurt helemaal niets. Met een zaklantaarn ga ik op zoek onder de meubels. Ik vind haar al snel, vlakbij haar kooi. Ik ga op de grond bij haar liggen en praat lief tegen haar. Ze ligt met ineenvouwen polsjes. Ik mag haar aaien, en o wonder, ze laat zich oppakken en terugzetten in haar kooi.

Slapen
Ronald had ons voorspeld dat zodra ze zo ontspannen op schoot snort, ze zich dus op haar gemak begint te voelen, en dan wel een aantal dagen achter elkaar zal gaan slapen. Door alle doorstane stress is ze erg moe en heeft ze veel slaap nodig. Inderdaad slaapt ze bijzonder veel. Weer een etappe verder.

Volgens plan

Mika is nu een week bij ons. Alles verloopt volgens plan, maar we zijn er nog lang niet. Als ik bij haar kooi kom, gaan haar oren nog steeds plat opzij van angst. Ze is nog niet erg op eten gericht. Droogvoer blijft vaak uren staan. Dat ken ik helemaal niet. Ons trio eet altijd het droogvoer op, alsof ze achterna gezeten worden.

Inmiddels heeft Rooie al aan de kooi gesnuffeld, waarop Mika wild naar hem uitviel. Rooie schok zich wezenloos, dit durfde Mika niet eerder.

Wassen
Mika spuugde haarballen. Geen wonder. Ze wast zich inmiddels uitgebreid. Dat durfde ze eerst niet in ons gezelschap, alle aandacht was volledig op haar nieuwe omgeving gericht. Haar kooi staat bij de verwarming, dus ze zal wel veel winterharen verliezen. Ik besloot haar te borstelen met een rubber noppenborstel. Ze vond het heerlijk ! Vrijwel meteen begon ze te snorren. Helemaal in katzwijm. Prachtig. Zij blij, ik blij. Haar buikje ontzie ik. Het litteken is erg groot vanwege de baarmoederontsteking. Als ze wakker is, neemt haar belangstelling voor wat er in de kamer gebeurt toe. Angst maakt plaats voor nieuwsgierigheid.

Lekker in de verblijfskooi
Inmiddels is ze twee weken bij ons. Erg veel verandert er niet. Ze slaapt inmiddels minder. ‘s Morgens speelt ze veel en wild met haar speeltjes. Ze taalt er nog niet naar de kooi uit te mogen. Ik haal haar twee keer per dag uit de kooi, zo’n halfuurtje per keer. Ze snort altijd. Ik hoef haar ook niet meer vast te houden. Ze blijft zoet liggen. Zodra ze erg onrustig wordt, breng ik haar terug naar de kooi. Mika heeft inmiddels veel meer trek gekregen. Droogvoer laat ze nu echt niet meer staan. Het blikvoer dat ze een keer per dag krijgt, wordt zowat mijn hand uitgetrokken. Het is in een ommezien op. Het voedsel krijgt ze gespreid over de dag in vijf maaltjes. Fientje heeft het er moeilijk mee dat er ineens zo’n poesje bij is gekomen. We waren hier al bang voor. Soms staat ze op de kooi, naar beneden te grommen en blazen. Kleine Mika steekt dan een pootje al meppend door de tralies, zonder een kik te geven.
Met tegenzin de kooi in
7 Mei. Gisteren lag Mika ’s - avonds lang op schoot. Ik had zelfs moeite haar eraf te krijgen ! Ze lag heerlijk ontspannen, ging af en toe verliggen, én maar snorren. Maar daar deed ik dan ook met twee handen van alles voor. Voor het eerst ging zij met tegenzin haar kooi in. Ik heb Ronald verteld van de vorderingen. Hij waarschuwde mij. Ik moet de baas zien te blijven, me niet door haar laten inpakken. Ik moet haar de volgende keer op de bank naast me leggen, en ervoor zorgen dat ze de bank niet afkomt. Tjonge, dat is haast niet te doen, vrees ik. Dit moet ik maar eens proberen tegen de tijd dat ze honger heeft. Als ze dan toch ontsnapt, komt ze vanzelf wel naar de kooi om te eten. Op de vogels die ze door het raam ziet, reageert ze heel heftig. We wonen op tien hoog. Gelukkig is ons balkon goed beveiligd.

Naar het raam

’s - Avonds pak ik Mika weer uit haar kooi en lig lekker lui met haar op mijn borst. Als ze een beetje onrustig wordt, pak ik haar op en leg haar naast mij neer op de bank. Ze ligt lekker op een pluizig kussentje. Ik wil hier een foto van maken en rijk naar de camera op tafel. Frrrt, weg is Mika. Als een speer vliegt ze naar het balkonraam. Zodra ze ervaart wat glas is, vliegt ze door naar de bijkeuken. Ze komt weer terug de kamer in en verdwijnt onder de grote lage tafel waar haar kooi op staat. Ons trio heeft niets gemerkt, ze sliepen alle drie op bed. Toen ze de kamer binnenkwamen viel het hen aanvankelijk niet op dat Mika onder haar kooi lag. Op een gegeven moment kreeg Fien in de gaten dat de kooi openstond, ze ging er naartoe en snuffelde op haar achterpootjes staand in de kooi Mika snuffelde aan de buik van Fientje, zonder dat die wat merkte. We hielden onze adem in, maar er gebeurde niets. Mika komt haar mandje niet uit, wanneer ik de katten blikvoer geef. Ik trek het mandje met haar erin naar me toe, grijp haar bij haar nekvelletje en zet haar in de kooi. Nog wat timide gaat ze eten.

Kooi open

8 Mei. Vandaag hoef ik niet weg, alle tijd voor een experiment. Ik zet de kooi van Mika open, neem haar eruit, knuffel haar lekker op schoot en zet het nog snorrende beestje terug in de kooi. De kooi laat ik openstaan. Er gebeurt helemaal niets. Dan houd ik Sjarrel voor de open kooi. Hij zet een poot erin om te snuffelen. Zodra hij zich omdraait gaat Mika hem achterna de kooi uit. Sjarrel loopt weg en Mika gaat haar kooi weer in. Enige uren slaapt ze daar rustig. Ik ben op de grond voor de kooi gaan zitten, en lees de krant.

Rooie loopt te zeuren, hij heeft honger. Ik krijg een leuk idee. Ik pak een doosje kitbits en gooi een aantal over de grond en op de poef voor Mika ’s kooi. Mika schiet uit haar kooi en mengt zich in het snoepjesfestival. De katten hebben het te druk om aandacht voor elkaar te hebben. Snoepjes op? Mika schiet weer terug in haar kooi. Wat later herhaal ik het strooien. Tot mijn stomme verbazing schurkt Mika kopjesgevend tegen Rooie aan. Hij zal niet geweten hebben wat hem overkwam. Wat later herhaalt Mika dit charmante gedrag ook nog bij Sjarrel, een kostelijk gezicht. De verdere dag blijft Mika ’s kooi openstaan. Ze springt erin en eruit, urenlang, steeds iets verder de kamer verkennend. Zodra een van ons in de buurt komt, vliegt ze angstig de kooi in. Tegen de avond wordt ze overmoedig. Ons trio wordt er nerveus van. Om de beurt worden ze wild besprongen. Mika weet van gekkigheid niet meer wat ze moet doen. Om tien uur krijgen ze blikvoer. Hiervoor springt Mika haar kooi in. Het deurtje wordt gesloten. Rust in de tent. Meer dan een uur lang probeert Mika uit te breken. Echt een gekooid beest is het nu. Als we gaan slapen, slaapt zij inmiddels ook. Ons trio was al naar bed, afgepeigerd door die kleine dondersteen.

Ze laat zich aaien !
Mika is weer los. Om lang op schoot te zitten, heeft ze geen geduld. Lichtvoetig stuift ze kamer in kamer uit. Moe maar voldaan gaat ze liggen slapen op een van de kattenslaapplaatsen bij de verwarming. Ik vraag me af of ze zich door mij zal laten aaien. Ik praat lief tegen haar en loop naar haar toe. Vlakbij gekomen sprint ze weg. Zodra ik weer weg ben, neemt ze haar lekkere plaatsje weer in. Ik besluit het opnieuw te proberen. Deze keer blijft ze liggen. Ik mag haar aaien, vrijwel meteen begint ze te snorren! Ik zou graag willen dat Mika bij ons komt. Ik probeer haar op schoot te lokken met een mals stukje vlees. Ze snakt naar het lekkere hapje, maar op schoot komen, ho maar. Steeds maar weer haar roepen en het stukje vlees tonen. Eindelijk gooit ze haar bezwaren overboord en springt op schoot.

Trio over de Rooie

11 Mei. Mika is los. Ze is wilder en vrijpostiger dan voorheen. Mika komt overal, zelfs op tafels. Als ze zo rondstruint, heeft ze een roofdierblik in haar ogen. Ze lijkt wel een soort bunzing op hoge poten. Ze begint te wennen aan ons dag - en nachtritme. Overdag reuze actief, de schrik van de flat, en ’s - nachts in haar kooi, gedwongen rust. Ons trio is echter helemaal over de rooie en schrikt nu ook van elkaar ! Dit vinden we heel erg. Hopelijk lost dit zich vanzelf op, anders: operatie gelukt, poes moet weg ! Mijn hoop is op Sjarrel gevestigd. Hij durft haar terecht te wijzen. Soms bromt hij tegen haar, en geeft haar een mep. In de middag springt Mika nog even bij Rooie en Fien, die samen liggen te slapen. Gelukkig sprong ze meteen weer weg toen ze merkte niet welkom te zijn. Wat later kreeg ik een inval. Sjarrel lag lekker te slapen en Mika ook. Ik legde Mika voorzichtig bij de slapende kater. Hij werd wakker en begon meteen haar kopje te likken. Mika snorde luid. Ik kreeg net genoeg tijd hier een foto van te maken, daarna sprong Sjarrel weg. Hij vond haar toch nog eng.

Ronald

Ronald concludeert uit mijn verhaal dat Mika zich nu in een ontplooifase bevindt. Het advies luidt : als Mika zich misdraagt, haar in de kooi zetten om het drietal op adem te laten komen. Onze aandacht moet vooral op onze drie katten gericht zijn. Dit vind ik erg moeilijk. Ik mag haar nu aaien als ze ergens ligt te slapen. Ik kan haar vertrouwen niet beschamen door haar dan in de kooi te zetten.

13 Mei. Inmiddels zijn er minder problemen. De ouwetjes beginnen wellicht te wennen aan dit vrijpostige roofdiertje. De katers hebben niet zo’n probleem met Mika, maar Fientje helaas wel. Mika maakt Fientje steeds aan het schrikken. Om te slapen kruipt Fient weg. Dit is niet goed. Ik was hier al bang voor. We besteden veel aandacht aan Fientje om haar vooral het gevoel te geven dat ze belangrijk voor ons is.

Leven in de brouwerij

Het is ook wel wennen zo’n jong ding in huis, ook voor ons. Met alles wordt gespeeld. Leven in de brouwerij! Het valt mij nu op dat er tussen ons trio niet meer gestoeid wordt de laatste tijd. Niet zo lang geleden zaten ze elkaar door de flat achterna. Ook Fien kon zeer wild spelen, maar door dit indringertje vergaat haar de lust daartoe. Groot nieuws : Fientje treedt eindelijk op tegen Mika ! De maat was blijkbaar vol. Fien dreef Mika in een hoek en maakte gevaarlijke geluiden. Door al die herrie kwam Sjarrel er ook meteen op af, met alle haren overeind. Heel indrukwekkend. Sjarrel nam plaats naast Fien. Mika kon geen kant op. Na enige minuten lieten Fien en Sjarrel, Mika langzaam wegkruipen Een soortgelijke situatie herhaalde zich nog enkele malen, steeds in aanwezigheid van Sjarrel. We waren trots op Fien dat ze nu eindelijk eens voor zichzelf opkwam en niet langer op de vlucht ging. Fientje slaapt nu ook weer gewoon in de kamer, op haar eigen plekjes.

15 Mei. Vandaag is het zes weken geleden dat we Mika vingen. Terugkijkend zijn we redelijk tevreden. Het was behoorlijk enerverend, maar ook bevredigend. Vaak zaten we ‘op het puntje van onze stoel’. We waren verrast dat Mika zo graag tegen een kater aan ligt. Ronald zei dat Mika ’s gedrag heel gewoon is, hij had niet anders verwacht. Ex - zwerfkatten zijn over het algemeen zo sociaal. Bij hem thuis kruipen ze ook graag bij elkaar. Wat jammer toch dat het zo weinig bekend is dat in deze schuwe zwervers zulke leuke huisgenoten schuilgaan. Het is heerlijk zo’n angstig beestje zich te zien ontplooien tot een fleurig huisgenootje. We hopen nu dat Mika uiteindelijk ook bij ons op schoot zal komen. Ze vindt het immers heerlijk om geknuffeld te worden.

16 Mei. Voor Mika is het ‘ op eieren lopen ’ Een verkeerde stap en Fien valt grommend en blazend naar haar uit. De katers mengen zich er niet echt in, maar zijn wel van de partij, als een soort ramptoeristen. Soms begint Mika zelf door Fien ineens te bespringen. Misschien speels bedoeld, maar niet zo opgevat. Mika en Sjarrel spelen en stoeien leuk met elkaar, tot beider genoegen kennelijk, want ze geven geen kik en zetten ook hun haren niet overeind. Om de beurt nemen ze het initiatief. Ronald kan niet voorspellen hoelang het zal duren voor de poezen in vrede met elkaar kunnen leven. Het kan best wel maanden duren als het tegenzit. Gelukkig hebben we de kooi om de nieuwkomer in te zetten en iedereen tot rust te laten komen.

Mika slaapt het liefst stijf tegen Sjarrel aan. Ze is stapel op hem. Het lukt haar alleen als ze heel voorzichtig te werk gaat en hij diep slaapt. Hij is wel aan Fientje gewend en vindt dat prima. Mika vindt hij een lastig kind. Leuk om mee te spelen, maar aljeblieft niet mee slapen. Aan de Rooie besteedt Mika amper aandacht. Zo houdt Fientje haar eigen kater zonder hem te hoeven delen. De situatie tussen Mika en Fientje is onveranderd. Het gaat alleen goed als ze beide zo verstandig zijn bij elkaar uit de buurt te blijven. Soms lukt dat een halve dag achter elkaar.

Mika is hier inmiddels ruim 5 maanden. De kooi is eindelijk de kamer uit. Tot voor kort at Mika haar avond-blik-maaltijd nog in haar kooi. De andere katten konden dan ook rustig eten. Nu moeten we goed opletten dat niet al het voer in Mika verdwijnt. Mika is helaas niet zo klein meer, maar een hele schoot vol, met een prachtige dikke vacht. Voor Fientje, ons oosters Poesje is Mika een krengetje, maar voor de katers en ons mensen is het een allerliefst speels, onverschrokken, makkelijk en blij katje. Mika is goed sociaal geworden. Ze laat ‘ alles ’ met zich doen en zo hoort het ook ! De kroon op mijn socialisatie - werk is wel de fotoserie die ik van haar kon maken met, zelfs met een kerstmuts op.

’s - Nachts, zodra het licht in de slaapkamer uitgaat, komt ze vaak snorrend op mijn schoot liggen, terwijl ik met afgeslagen dekens op mijn rug lig. Verder wil ze alleen op schoot als Sjarrel erop ligt. Dat valt niet mee. Mika hangt er dan zo’n beetje bij aan. Sjarrel, Mika haar grote liefde, is nog steeds niet erg van haar onstuimige liefdesbetuigingen gediend. Hij bromt dan tegen haar en bijt haar om haar af te weren. Uiteindelijk krijgt zij het bijna altijd voor elkaar lekker bij hem te slapen. Als ze maar lang genoeg aanhoudt, wordt haar aanwezigheid door hem gedoogd. Als ik ’s - nachts naar het toilet ga, zie ik ze meestal 2 bij 2 liggen slapen. Mika draait mee als volwaardig lid van ons gezin. Dat betekent dat zij ook bedelt aan tafel en na afloop van de maaltijd meehelpt de borden “ af te wassen ”.

Ons balkon is door Ronald met Guido van de Stichting Hart voor Kansloze Dieren helemaal (ook van boven) met gaas afgezet. Er kan geen kat doorheen, maar ook geen vogels. Guido heeft voor ons ook een hordeur met kattenluik gemaakt. Mika is de enige die hier gebruik van maakt. Ze loopt lekker in en uit, ook ’s-avonds laat en in de regen. Af en toe wordt er nog stevig geknokt tussen Fientje en Mika. Het botert nog steeds heel slecht tussen hen. Na menig beroerde dag ben ik van plan geweest om ten einde raad Ronald te bellen om te vragen Mika van ons over te nemen. Ik wacht dan nog een dagje en dan gaat het ineens weer even wat beter. Fientje heeft een heel moeilijk karakter. Ze is heel kwetsbaar en onzeker. Fien is gek op de katers, die haar op hun beurt respecteren.

Fien wordt liefdevol bejegend door ons allemaal, behalve door Mika. Mika maakt Fien aan het schrikken, besluipt en bespringt haar, zelfs op de kattenbak ! Fien is dan zo van streek dat ze zelfs blaast naar de katers en hapt naar ons mensen. Fien deed ook al 2x een plasje in de krantenbak. We weten dan ook nog steeds niet of Mika wel bij ons kan blijven. We bekijken het van dag tot dag en blijven hopen op betere tijden, waarin de haren na een gevecht niet in het rond vliegen. Laatst was Mika een paar dagen wat ziekig. Het was opvallend hoe vrij en vrolijk Fientje zich ineens gedroeg. De stress viel even van haar af. Ze rollebolde ontspannen over de vloer als vanouds. Zodra Mika weer beter was, was Fien weer een gespannen bonkje poes.

Soms missen we Fien en Mika. Dan blijkt dat Fientje, Mika ergens in een hoek gedreven heeft en ‘ op wacht ’ in slaap is gevallen. Mika heeft het zich in haar vluchthoekje dan ook maar gemakkelijk gemaakt. Op advies van Ronald hebben we de poezen een tijdje een antistress middel gegeven. Fientje werd daar heel angstig van, het werkte bij haar averechts. Aan Mika kon je niet veel merken maar ze speelde niet meer. Het enige wat ze deed was Fien achterna zitten … Pech !

Nu is het inmiddels 1 ¼ jaar geleden dat Mika bij ons kwam. Het is een heerlijk poesje met groot aanpassingsvermogen. Soms een behaagziek vlijerig poesje. De toestand tussen haar en Fien is helaas onveranderd. Wel kan gezegd worden dat Fientje er niet meer onder gebukt gaat. Ze is toch wel weer haarzelf geworden. Dat is belangrijk voor ons. Wat schermutselingen tussen de poezen onderling is niet zo heel erg. Ik houd de nageltjes kort zodat ze elkaar daar niet mee kunnen verwonden, als ze erop los meppen. Sjarrel is gestopt met zijn verweer tegen Mika en heeft haar volledig aan zijn zijde geaccepteerd. Mika gaat gewoon haar eigen gangetje om dan ineens mij of Sjarrel te claimen om lekker aandacht af te dwingen. Ze kan heel hartstochtelijk knuffelen. Kortom een ideaal poesje ! De andere 3 katten vragen veel meer aandacht. Krant lezen is vaak een probleem omdat daar dan een kat op gaat liggen; ze zijn opdringeriger dan Mika. Het zijn alle vier ook schootpoezen geworden, ondanks hun achtergrond : verwilderde zwerfkatten.